Blog Hugo: ‘Applaus? Liever een volle voorraadkast’

Je loopt je benen uit je lijf, doet in moeilijke tijden je stinkende best om goede zorg te verlenen. Het minste wat je kunt verwachten is onbeperkt toegang tot de juiste beschermende kleding. Toch?

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
verpleegkundige met chirurgisch mondmasker
Verpleegkundige in een verpleeghuis (dus niet in de wijk). Foto: ANP

De voorraadkast is je beste vriend. Althans, als je snel die katheter met de juiste charrière vindt. Of dat ene koppelstukje dat je nu nodig hebt om sondevoeding te geven. Maar het kan ook je grootste vijand zijn. Een lege doos of lade kan zomaar betekenen dat je langs verschillende afdelingen mag. Terwijl je patiënt ligt te wachten en je ook je dossiers nog moet bijwerken voor de avonddienst begint.

Als je echt gewaardeerd wordt is de voorraadkast altijd gevuld, overzichtelijk en toegankelijk. Je loopt binnen, pakt wat je nodig hebt en gaat weer door. Natuurlijk is een schouderklopje op z’n tijd fijn. Maar er gaat niets boven een volle een volledige voorraadkast, zeker in tijden van Corona.

Want weet je wat ook in die kast ligt? Persoonlijke beschermingsmiddelen. Alles wat je nodig hebt om te voorkomen dat je besmet raakt met het Coronavirus. Of om te vermijden dat je zelf anderen besmet natuurlijk.

Je loopt je benen uit je lijf, doet in moeilijke tijden je stinkende best om goede zorg te verlenen. Het minste wat je kunt verwachten is onbeperkt toegang tot de juiste beschermende kleding. Better safe than sorry. Toch? Helaas is dat niet voor iedereen de werkelijkheid. En dat komt vooral door het “mitsen en maren advies” van het Outbreak Management Team (OMT). 

Zo wordt in de wijk- en langdurige zorg het preventief gebruik van chirurgisch mondmaskers nog altijd niet standaard aanbevolen door de corona-experts. Het beste is volgens hen om dit per cliënt te beoordelen aan de hand van een “systematische risico afweging”: een ellenlange checklist vol factoren die risico’s verkleinen dan wel vergroten.

In praktijk kan dat zomaar leiden tot een bewaker bij de voorraadkast. Een persoon, wellicht een fanatieke teamleider, die kritische vragen stelt aan iedereen die beschermende kleding nodig heeft. We kunnen het haar niet kwalijk nemen. Als de maskers te hard gaan wordt ze aangesproken door de manager, die op zijn beurt weer aangesproken wordt door het hoofd inkoop die zijn budget weer moet verdedigen tegenover de raad van bestuur.

In organisaties waar je echt niet wil werken komt een nieuw formulier. Dat moet je eerst invullen voordat je de gewenste middelen meekrijgt. Vijf vragen, iedere keer weer, omdat ze het onvoldoende vinden als je zegt: ‘Ik vind het nodig.’ Misschien zijn er al organisaties met een dergelijk formulier. Werk je daar? Ga wat anders doen, ze houden niet van je!

Dat is nog het meest wonderlijke aan het advies van het OMT. Ze doen net alsof er geen crisis is. Alsof we verpleegkundigen en verzorgenden ondanks de tweede golf gerust kunnen opzadelen met nog meer regeltjes. Die dan vanzelfsprekend gecontroleerd moeten worden door mensen in een hogere salarisschaal.

Daar is het echt de tijd niet naar. Laat het applaus lekker zitten, maar zorg er in godsnaam voor dat de voorraadkast vol en toegankelijk is. Dat we beschermende kleding en maskers kunnen pakken als wij denken dat het nodig is, zonder discussie, zonder bureaucratie.

Veel verpleegkundigen willen standaard mondkapjes in de wijk, maar er is ook tegengeluid.

1 REACTIE

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.