Gevaarlijke Maasstadbeestjes

Met al die Maasstadmedia-aandacht over de Multi-resistente bacterie die wordt gekweekt in levende en gestorven patiënten, ga ik toch weer twijfelen aan mijn eigen onverschilligheid.
Gevaarlijke Maasstadbeestjes

Ik maak me niet zo snel druk om die mini-beestjes. EHEC of Mexicaanse griep, ik haal er eigenlijk steeds mijn schouders voor op. Mijn persoonlijke schouders. Uiteraard steken mijn professionele schouders zich trouw in beschermende kledingstukken waar dat nodig wordt geacht door hygiëne-experts.

Ik heb zelf ook eens een persoonlijke MRSA-crisis doorgemaakt. Mijn vader lag in een Duits ziekenhuis. Daarna werd hij in Nederland geopereerd. Wij, familie, moesten onszelf daarom ineens in schorten en mondkappen hijsen. Als iemand het begreep, was ik het, verpleegkundige van de familie. Toch vond ik het knap vervelend. En mijn vader had heus geen MRSA. Mijn dochter van 3 wilde graag naar opa. Ook zij moest in een – geïmproviseerd, gevouwen – kostuum met kapje op. Geen doen met een kindje van 3. Ze vond het net zo vervelend als de rest van de familie. Ze was alleen wat minder therapietrouw. Kapje ging af, handschoenen pasten niet. Het was een gedoe. Had mijn vader MRSA gehad, dan hadden we het zeker weten allemaal opgelopen en rondgedeeld.

Het gebeurt vaker dat familie (niet mijne, maar van mijn patiënten) direct door de deur hun hygiënekleding weer weglegt. Zo blijft een TBC-masker slechts zelden precies over mond en neus, als dragers naast de hoestende patiënt zitten. Ze dragen de kleding voor het ziekenhuispersoneel, niet voor hun eigen veiligheid. Het is als een veiligheidsgordel in de auto. Die dragen we ook omdat politie controleert. Want wij krabben niet dagelijks de gevolgen van niet-gordeldragenden van het asfalt. Zo’n Maasstadachtige bacterie zie je immers niet. Hoe kan zo’n minibeest werkelijk grote gevolgen hebben?

Van binnen blijf ik enigszins onverschillig; als mens. Hoe motiveer ik dan, als verpleegkundige, mijn patiënten, hun bezoekers en alle betrokken hulpverleners (want zelfs dokters zijn niet altijd trouw in de infectiepreventieverkleedpartijen)?

7 REACTIES

  1. Goed punt, ook leuke vondst, ‘maasstadbeestjes’ wel een eng begrip, zo iets kan ook gebeuren op mijn unit (langdurige psychiatrie in een oud gebouw) en lastig als de naam van mijn afdeling er aan verbonden wordt. Goede wake-up-call over hygiëne.

  2. Lees alle reacties
  3. Mm.. Volgens mij zit een darm-beest in je hele maagdarmkanaal.. Anders zouden we geen keel-,neus- en rectumkweek hoeven doen. En bij het genoemde Maasstadbeest wordt er contact-/druppelisolatie toegepast wat betekent dat je dus met een plastic schort, mondkapje en handschoenen naar binnen gaat. Of de mensen nou erg ziek zijn of niet..
    Persoonlijk geef ik patienten en bezoekers net zolang informatie tot het landt. Duurt soms wel even, maar dan heb je ook wat. Ook loop ik met ze mee en zorg ervoor dat ze de voorgeschreven dingen aantrekken, ik controleer ze en ben streng. Meestal helpt het 😉
    Tegen artsen zeg ik ook dat ze zich moeten verkleden en als ze het niet doen wijs ik ze op hun verantwoordelijkheid.
    Ik maak me niet druk over al die beesten (en dat zijn er nogal wat op intern), ik heb er nog nooit wat van gekregen. Maar ik denk wel dat die regels er niet voor niets zijn. Ik ben ervan overtuigd dat het veel gezeur en ziekte kan voorkomen.

  4. @ Mar: bedankt voor je reactie. Je hebt inderdaad gelijk. We hebben nu iemand liggen die er ook nog es behoorlijk bij hoest, dan ga ik liever omgekleed naar binnen dan ‘onbeschermd’. Misschien ben ik te voorzichtig..
    Daarbij begreep ik dat je als je binnen de straal van 1,5 meter rondom de patient iets te doen hebt, je dan wel beschermd moet zijn. En aangezien onze 1-persoonskamers niet zo groot zijn, doe ik het zekere voor het onzekere 😉

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.