Patiënten vastbinden?

Het liefst zou men nooit meer iemand vastbinden. Alle fixatiematerialen het land uit, preekt men. Goed idee, reageert Nursing. Maar hoe doen we zoiets, vraag ik me af.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan

Fixeren is ongeveer het tegenovergestelde van verplegen. Vastbinden en beperken in plaats van ruimte geven en stimuleren. Dat is niet wat we leren op school of voelen in ons bloed. Iemands handen aan een bed bevestigen, een strakke band om een buik, dat wil een mens een ander toch niet aan doen?

Maar wat doe je als een man in zijn delier levensreddende apparatuur dreigt te verwijderen?  Wat als hij sterft, als hij niet wordt gebonden? Is vastbinden dan wél verplegen?

Ik vraag me af of er voldoende alternatieven zijn om fixeren te vermijden. Heeft een instelling voldoende materialen, voldoende geld en zijn er genoeg verpleegkundigen om de onrustbanden af te laten? Of is fixatieloosheid een niet te behalen droom?

11 REACTIES

  1. Vanuit het psychiatrisch werkveld enkele bedenkingen. 1) Ik vrees dat het niet langer fysiek fixeren van patiënten het risico op meergebruik van chemische fixatie zal verhogen. 2) Soms zijn er geen andere middelen meer (personeels- of andere, tenzij gebruik sederende medicatie ?!)en belandt men als hulpverlener in een noodsituatie waarbij dit soort van dwang situationeel zal moeten toegepast worden. Belangrijk is dat dit zoveel mogelijk gebeurt in overleg met de patiënt (indien voldoende bewust en/of realiteits-betrokken)en naastbetrokkenen. In de afweging dergelijke dwangmaatregel toe te passen spelen mijn inziens volgende voorwaarden: a)onvoldoende wilsbekwaamheid van de patiënt; b)dreiging van ernstige schade aan de fysieke of psychische integriteit of gezondheid van de patiënt of ‘anderen’; c)de toepassing van de dwangmaatregel is in verhouding tot de schade (het letsel, het leed) dat zonder de toepassing van deze dwangmaatregel zou aangericht worden.
    En na afweging van bovenstaande voorwaarden zal, bij toepassing van deze dwangmaatregel, het veiligheidscriterium mijn inziens zwaarder doorwegen danhet comfortcriterium.

  2. Lees alle reacties
  3. Ik werk op een recovery. Regelmatig hebben we postoperatieve patienten die dusdanig in de war zijn na een operatie dat ze alles wat ze aan drains infusen ,catheters . Soms helpt het geven van medicatie , of rustig praten met patienten. Echter niet altijd. In dat geval is soms het fixeren van de handen de enige oplossing, om de patient tegen zichzelf te beschermen en tevoorkomen dat de patien zichzelf schade toebrengt.

  4. Vastbinden is het allerlaatste middel dat je als pleeg moet willen gebruiken, eerst de alternatieven bekijken en uitproberen eerder kan je niet de vrijheid van de client gaan beperken, indien de client zelf niet voldoende wilsbekwaam is dan altijd een familielid inlichten en vragen om diens toestemming en natuurlijk ook in overleg met de behandelend arts die moet de opdraht geven volgens m&m van de bopz, je mag als pleeg niet op eigen houtje gaan vastbinden, des al niet te min heb je soms geen keus, dat weet ik zelf maar al te goed, heb gewerkt op woongroepen binnen de vgzorg waar veel agressie etc. voorkwam.
    In de ouderenzorg kom ik veel minder agressie tegen, ben zeer blij dat ik na zeven jaar de overstap heb gemaakt naar de ouderenzorg.

  5. M.i. een droom die nooit bewaarheid wordt. Als ik alleen al denk aan min vader na een CVA… dan weet ik dat ik gelijk heb. Hij was er niet meer geweest zonder fixatie. Maar begrijp me goed, ik vond het verschrikkelijk! Elk moment dat ik maar kon, zat ik aan zijn bed zodat hij ‘los’ kon.
    Familie betrekken is dus een heel goed idee, áls dat mogelijk is. Zoniet, dan moet je wel fixeren. De verpleegkundigen op neurologie hadden echt geen tijd om de hele dag bij hem te zitten. Het is hartverscheurend maar fiixatie was levensreddend!

  6. Mijns inziens zijn er onvoldoende alternatieven. Er zijn niet genoeg verpleegkundigen om continu de onrustige/verwarde patiënt te bewaken. Familie is niet altijd beschikbaar voor deze taak. Vaak wordt overgegaan op medicatie om de patiënt rustig te krijgen, ook geen goed alternatief.
    Elke keer zal er een afweging gemaakt moeten worden van de risico’s om wel of niet tot fixatie over te gaan in die specifieke situatie

  7. Het is wél mogelijk om het gebruik van fixatiemiddelen af te bouwen. Door alternatieven te gebruiken die de cliënt meer vrijheid geven maar het risico op ernstige valincidenten niet vergroten. Het verbetertraject Ban de Band van Zorg voor Beter kan uw instelling daarbij helpen. In 2010 vinden vijf rondes plaats van dit verbetertraject en u kunt zich nog opgeven! Kijk op de website van Zorg voor Beter bij het onderwerp Vrijheidsbeperkende maatregelen voor meer informatie. Of bekijk direct de Top Vijf van alternatieven: http://www.zorgvoorbeter.nl/onderwerpen/over/vrijheidsbeperkende-maatregelen/nieuwsberichten/gebruik-deze-alternatieven-voor-vrijheidsbeperking-de-top-vijf1/

  8. Hallo Sandra,
    Wij zijn 4 HBO verpleegkunde studenten en we willen graag een artikel schrijven naar aanleiding van een onderzoek wat de verpleegkundige inzichten zijn over fixeren.
    Jou blog over patiënten vastbinden viel ons meteen op.
    Onze vraag of je dit stuk vanuit de praktijk hebt geschreven of heb je het vanuit een onderzoek? Alle beetjes helpen natuurlijk.
    Als je meer informatie hebt, zou je dit dan naar ons kunnen mailen?
    Groetjes,
    Dirk, Melvin, Leonie en Moniek.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.