MRSA ook in thuiszorg: verpleegkundige nachtmerrie?

MRSA lijkt nu ook buiten ziekenhuizen op te rukken. Drie thuiszorgorganisaties in Friesland kregen te maken met een uitbraak, meldt Nieuwsuur. Hoe is het om als verpleegkundige getroffen te worden?

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
mrsa verpleegkundige
Wat als je besmet raakt met MRSA?

In de uitzending van Nieuwsuur doet een thuiszorgverpleegkundige uit Friesland, waar onlangs MRSA uitbrak, anoniem haar verhaal. Ook Nursing sprak een verpleegkundige die ooit de resistente bacterie opliep. Tatjana werkte op de afdeling vaatchirurgie van een groot Amsterdams ziekenhuis en zou op de SEH gaan beginnen: ‘Ik weet het nog precies. Het was vorig jaar op 14 december. We hadden een patiënt met MRSA. Mijn collega’s en ik moesten allemaal getest worden. Ik was de enige die de bacterie had. En het was ook nog eens een andere variant dan die van de patiënt. De spoedeisende hulp kon ik wel vergeten. Vanwege de MRSA-besmetting mocht ik alleen op kantoor werken. Contact met patiënten was uit den boze. De Bactroban en Hibiscrub hielpen niet. Ik bleef de MRSA-besmetting houden en kreeg de ene antibioticakuur na de andere. Dat is echt een hele aanslag op je lichaam.’

Emotionele achtbaan

Talloze keren werd Tatjana getest, maar ze kwam maar niet van de bacterie af. ‘Het was echt om wanhopig van te worden. Ik had net een nieuwe opleiding gedaan, dacht een mooie toekomst in de verpleging te krijgen, maar mocht niet doen waarvoor ik opgeleid was. Dat was echt verschrikkelijk. Het was een emotionele achtbaan waarin ik zat. Het was heel intensief: thuis moest ik ook alles voortdurend soppen: het huis, het beddengoed, de bank, de gordijnen, de auto… en dat steeds opnieuw. De microbioloog in het ziekenhuis stelde voor nog één keer de Bactroban en nog twee combinaties van antibioticakuren te proberen. Maar daarna was ik opnieuw positief. In overleg met de microbioloog besloot ik toen een tonsillectomie te ondergaan. Als kind heb ik vaak amandelontsteking gehad en antibiotica geslikt. Mogelijk was ik daardoor resistent geworden.’

Klein trauma

Tatjana zag erg op tegen de operatie, vooral de narcose maakte haar nerveus en angstig. ‘Daarna kon ik drie dagen niet eten en niet goed slikken. Dan nog de pijn en het overgeven van bloed… allemaal geen pretje. Vervolgens moest ik wéér twee weken antibiotica slikken. En toen was ik er eindelijk vanaf. Wat een opluchting! Achteraf denk ik: hoe erg ik het ook vond allemaal, uiteindelijk vergeet je het ook weer snel. Nee, ik heb nooit gedacht: dan maar niet de verpleging in, ik kies wel voor een andere baan. Dat was geen optie. Ik had zoveel zin in mijn baan op de spoedeisende hulp. Toch heb ik wel een klein traumaatje opgelopen. Als we nu een patiënt met MRSA hebben, zeg ik: “Daar wil ik liever niet naar toe.” Toch weet ik dat ik ooit wel weer eens een MRSA-patiënt zal moeten verplegen. Dat komt wel weer. Maar nu even niet.’

Deze tekst komt uit het artikel: ‘Preventief isoleren niet meer nodig, alertheid wel’ van Aliëtte Jonkers uit Nursing 12, 2010.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.