Verpleegkundigen: ‘Leraren staken, wij kunnen dat niet’

Op social media is het onderwerp van gesprek: leraren staken opnieuw en verpleegkundigen willen ook, maar vinden dat zij dat niet kunnen maken tegenover hun patiënt. Of zijn er toch mogelijkheden?

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Staken als verpleegkundige
In het verleden gingen verpleegkundigen wel over tot stakingen (foto: Wim van Ophem).

Tussen leraren en verpleegkundigen bestaat een aantal overeenkomsten. Ze werken allebei met kwetsbare mensen, zijn niet de best betaalde beroepsgroep en hebben vaak veel passie voor hun werk. Als zij staken, duperen ze rechtstreeks mensen. Leraren raken er vooral werkende ouders mee, want die moeten opvang regelen en daarvoor de portemonnee trekken of een vrije dag opnemen. De kinderen missen een dag les. En omdat nooit elke leraar kiest voor staken, duperen stakers ook de collega’s die wel blijven werken.

Verpleegkundigen en leraren blijken beide goed vertegenwoordigd bij vakbonden: het zijn volgens recente cijfers van het CBS twee beroepsgroepen die lid zijn van een vakbond erg belangrijk vinden. Vakbonden zijn vaak betrokken bij het organiseren van stakingen en het voeren van onderhandelingen over arbeidsvoorwaarden.

Bijna-stakingen

Het grote verschil tussen de twee doelgroepen van beide beroepen, is dat patiënten een stuk kwetsbaarder zijn dan leerlingen. Toch is er in het recente verleden al eens sprake geweest van bijna-stakingen in de verpleging. Onlangs nog dreigden ambulanceverpleegkundigen alleen nog de noodzakelijke ritten te rijden, om zo te strijden voor een hoger salaris. Uiteindelijk kregen zij dit via de vakbond op basis van een goed gesprek voor elkaar. In februari 2015 hadden verschillende vakbonden plannen voor een verpleegkundige staking in ziekenhuizen: ‘Alleen nog opereren bij spoedeisende situaties, bijvoorbeeld. Wat niet nodig is, gebeurt dan niet’, zei toenmalig FNV-onderhandelaar Elise Merlijn. ‘Op verpleegafdelingen zit je natuurlijk altijd met de directe patiëntenzorg, dus de acties zullen vooral plaatsvinden op de SEH, de OK en op de poli’s. Het is niet de bedoeling dat de patiënt de dupe wordt van onze acties, maar ze zullen het zeker wel merken.’

Wilde acties en protestmarsen

In 1989 voeren verpleegkundigen via V.V.I.O (Verpleegkundigen en Verzorgenden in Opstand, later NU91) voor betere werkomstandigheden en meer loon. Initiatiefneemster Gaby Breuer vertelt deze week aan Radio 1: ‘Stakingen, wilde acties en protestmarsen waren nodig om de publieke opinie wakker te schudden.’ De acties wierpen hun vruchten af: de arbeidsomstandigheden werden aangepakt, er kwam meer aandacht voor onderwijs van verpleegkundigen en er kwam een kleine salarisverhoging.

Omstandigheden gelijk

Voormalig verpleegkundige Marcellino Bogers was in die tijd ook één van de actievoerders. Hij vindt de omstandigheden van verpleegkundigen nu volledig vergelijkbaar met toentertijd en zou wensen dat verpleegkundigen nu ook het conflict aangaan. ‘De discussie was destijds gelijk: patiënten ervaren hinder van een staking maar als we nú niets doen, dan zijn patiënten sowieso de dupe, op grotere schaal. Dat patiënten slachtoffer zijn van jouw staking, is emotionele chantage. Verpleegkundigen zijn altijd en overal heel zorgvuldig in, dat kun je ook inzetten bij het organiseren van een staking. Je moet in principe een goedgekeurd draaiboek hebben van een vakbond en je moet een actie aanzeggen bij je werkgever, voor juridische dekking. Je kunt altijd regelen dat een aantal collega’s wél aan het werk blijft, voor de nodige patiëntenzorg. We zijn met zovelen en ons werk is ontzettend belangrijk. Blijf niet onzichtbaar. Hoe de leraren het aanpakken, is een mooi voorbeeld.’

8 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Ik zat indertijd in het actiecomité van Eemeroord, instelling voor mensen met een verstandelijke beperking, als verpleegkundige.
    Ik vind dat de zorg op een zelfde punt is beland als in de tijd van de “witte woede”. Staken is lastig, maar weekend diensten draaien, protestmarsen en langzaamaanacties waren wel mogelijk. We hebben toen een kruispunt op een doorgaande weg bezet gehouden (files tot in Baarn en Hilversum), protestmars naar centrum Baarn met sprekers van de vakbonden en natuurlijk de landelijke protestmars in Den Haag.

  3. Ik zat indertijd in actiecomité van PC Vogelenenzang. De directie stond vaak meer toe dan de verpleegkundigen wilden. Uiteraard is aandacht vragen voor een probleem goed, maar dat kan ook uitmonden in irritatie. Een keer de A10 afzetten met ziekenhuisbedden is leuk en geeft begrip maar bij de derde keer roept dat agressie en onbegrip op. Weekend draaien is prima maar kent ook zijn beperkingen. Maar ik ben wel voor een nieuwe witte woede.

  4. Als er geen acties komen, zijn de patienten op iets langere termijn zowiezo de dupe. Het beroep kan aantrekkelijker worden gemaakt en betere beloning is daarbij, ondanks alle berichten dat dit niet zo is, naar mijn mening essentieel. Zelf heb ik vrij lang geleden gekozen voor de zorg en het lage salaris voor lief genomen. Maar overduidelijk is, dat dit voor huidige generatie schoolverlaters niet meer kan. Zij zijn zich meer bewust wellicht van hun waarde en waarschijnlijk ook van de noodzaak om economisch zelfstandig te zijn.

  5. Toen ik werkte in Zimbabwe was er een totale staking. Iedereen liep weg. Maar het Infectie ziekenhuis, waar ik net een dienst van 7 tot 3 had gedraaid, vroeg of ik terug wilde komen voor de nachtdienst van 21.00 tot 07.00 op de afdeling kinderen. Er waren 40 baby’s met dysenterie, dus infusen en flessen geven, luiers verschonen. De hoofdzuster hielp mee tot middernacht en daarna alleen.

    Toen ik om 7 uur benzine ging tanken, werd ik aangevallen door de man die mijn tank volgooide ( je moet daar in je uniform over straat) dat ik niet solidair was met mijn zwarte zusters. Toen ik zei dat ik 40 baby’s zo ver, had gered en dat die zijn kleur hadden, was zijn reactie dat het niet zijn baby’s waren.

    Ik ben tegen staken want we hebben gekozen voor dit vak. Het moet uitgevochten worden bij het ministerie van volksgezondheid en niet op de afdeling waar mensen en kinderen liggen die hulp nodig hebben.
    Ik denk als er een te kort optreed dat de salarissen omhoog gaan op het principe van vraag en aanbod.

  6. Natuurlijk kunnen verpleegkundigen en verzorgenden staken.

    Het vergt wel een zorgvuldige organisatie binnen je eigen team, samenwerking met de vakbond en met cliënten en mantelzorgers. Wij kunnen en moeten voor betere arbeidsomstandigheden opkomen. Cliënten en mantelzorgers staan hierbij aan onze kant. Zij zien dagelijks welke effecten werkdruk en personeelstekorten hebben op ons en op hun zorg. Een deel van de de werkgever zal met ons zijn en de rest zullen we met actie in beweging moeten zetten om naar de politiek onze belangen te vertolken. Inderdaad, tijd voor ‘Witte Woede’. Niet alleen in ons belang, als werknemers, maar ook in het belang van kwalitatief goede zorg voor onze cliënten.

  7. Tuurlijk kan je staken, alleen de ‘guts ‘ontbreekt. om dat te doen. Werkgevers en vakbonden idem) weten van het vals argument om patiënten niet de dupe te laten worden. Verpleegkundigen slaan daarom ook niet meer dan en deuk in een pakje boter en zullen nooit serieus genomen worden.
    Daar komt bij dat vele verpleegkundigen niet lid zijn een vakbond – en daarom parasiteren op degenen die wel lid zijn- en daarom bang zijn omdat ze geen vakbondsdekking hebben.
    Al met al kommer en kwel, en dat allemaal dankzij henzelf.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.