Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Jos: 'Ik heb geen begrip voor huisarts Tromp'

Sandra legt in haar blog over de zaak Tuitjenhorn de vinger op de zere plek, vindt Jos. Maar hij denkt er wel anders over: 'Er is een verschil tussen wat kan, mag en vooral niet mag.'

Mijn collega-blogger Sandra legt in haar blog over de zaak-Tuitjenhorn de vinger op een zere plek. Ik heb een andere mening.

Sandra, ik kan je verhaallijn goed volgen. Maar, in deze casus (en in de talloze anderen uit de praktijk van menig huisarts en palliatief verpleegkundige) is er een verschil tussen wat kan, mag en vooral niet mag. Disproportioneel noemen ze dat, een injectie met 1000 mg morfine (vergelijk met het spreekwoord met een kanon op een mug schieten). Lijden verlichten, ja! Alle medicatie gebruiken die voorhanden is om dat te bereiken: ja! Maar om op basis van emotie zo extreem te handelen, nee, dat kan niet!

Toegegeven, we kennen de casus niet goed genoeg, de betrokken huisarts en de patiënt ook niet. We kunnen alleen maar gissen naar wat er aan het lijdensbed is gebeurd. Naar wat de betrokken arts heeft bewogen. Maar, een beroepsmatig goed handelend arts gebruikt de juiste middelen in de - volgens de richtlijnen - juiste dosering.

Blog Sandra: 'Ik begrijp huisarts Tromp'
Uiteraard kon het niet door de beugel. Maar wat de Inspectie niet zag en deze huisarts vermoedelijk wel, was het lijden van de patiënt vóór de gram morfine werd toegediend. Lees de blog van Sandra

Als je in elke vergelijkbare casus met emotie als ultieme drijfveer gaat handelen, dan is het hek echt van de dam! Een groot goed in Nederland is dat op het gebied van palliatief terminale zorg er goede richtlijnen zijn, prima afspraken, betrokken collega's, palliatieve adviesteams en in palliatieve zorg gespecialiseerde verpleegkundigen. Onze Nederlandse aanpak is duidelijk.

Handelen zoals in de door jou beschreven casus zorgt ervoor dat die laatste zorg weer terug gaat naar 'achterkamertjes', waar individuen beslissen wat goed is en daar ook naar handelen. Daarbij alle betrokken artsen en verpleegkundigen die zich wel conformeren aan wat de beroepsgroep de goede standaard vindt, min of meer kwalificeert als niet betrokken, want er wordt niet in het belang van de patiënt gehandeld.

Het zou goed zijn als de casus Tuitjenhorn (en jouw verhaal daarbij) gebruikt wordt voor een discussie waarbij ethiek, wet- en regelgeving, emoties en dilemma's worden belicht. Misschien kan de redactie van Nursing hier een rol in spelen?!
Wil je reageren? Registreren is heel makkelijk én snel.

Tijdens de Nursing Experience op 3 en 4 december zijn er verschillende workshops rond dit thema:
- Rob Bruntink vertelt in een workshop alle ins en outs van palliatieve sedatie.
- Vrijwilligers van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) bespreken patiëntenvragen rondom het leveneinde. Hoe ga jij daarmee om - als professional maar ook als mens?
- Joke van Eck geeft handvatten voor laatste zorg en vertelt over regelgeving, rouw, praktische verzorging en begeleiding van naasten.
Meld je aan voor deze workshops

6 reacties

  • piet janssen

    Indien alles zo goed voorgeschreven staat, waarom heet het dan nog richtlijn? Richtlijn impliceert een grote mate van vrijheid artsen hebben die vrijheid en heet dan autonomie.
    Indien 1000mg een overschreden grens is, wat is dan de maximale dosis? Eenmalig of per uur? Welke toedieningsweg, iv/im/sc ?
    Wat is daadwerkelijk toegediend? Er zou 1000mg opgetrokken zijn, niet duidelijk is of dit ook gegeven is.
    Wat voor de morfine geld, geld ook voor midazolam, of had hij eerst midazolam moeten spuiten en pas na bepaalde symptomen morfine, schrijft de richtlijn dit voor?

    Een ding weet ik zeker, voortaan liegen, liegen en nog eens liegen, en bovenal blijven ontkennen.

  • hs bakker

    Ik ben het met je eens Jos!
    Emotie in dit soort situaties is absoluut geen probleem. Ook een HA die de klant al 22 jaar kent heeft daar recht op. Zodra die emotie leidt tot disproportioneel handelen dan ga je te ver.
    In zijn algemeenheid zijn er regels en wetten, daar moet je je aan houden. Ten aanzien van de palliatieve sedatie zijn richtlijnen opgesteld. Het woord zegt het al 'richtlijnen'. In principe vaar je binnen die richtlijnen en in veruit de meeste gevallen is daarbinnen heel goed het gewenste comfort te bereiken.
    In een enkel geval wijk je ervan af en start je i.o.m. de HA eerder dan de 20 mg dormicum per uur met nozinan erbij. Dat is fingerspitzengefühl. Zolang je vanuit verstand overlegt en duidelijk verslag ben je goed bezig en zal je nooit in de verleiding komen om disproportioneel te handelen. .

  • L Van 't Hul

    kan, voor zover ik weet, niet aantonen dat 1000 Mg morfine nodig was.
    Is mijn VPK visie dat ik sterven wil 'managen'? Nee, absoluut niet. Maar ik wil wel graag dat de samenleving kan vertrouwen op professionele zorgverleners, die bewuste keuzes maken. En daar kom ik niet achter. helemaal niet omdat we nooit zullen kunnen achterhalen waarom huisarts Tromp zo handelde.
    Zorgverlenen is ten dele maar gebaseerd op protocollen en richtlijnen. Hoe we omgaan met die protocollen en al het niet geprotocolleerde moet
    ten alle tijden te vertrouwen zijn voor mensen die dat nodig hebben. Vertrouwen schaden moet voorkomen worden. En dat is wel gebeurd in deze situatie.

  • no-profile-image

    Ik word bij elke publicatie die gaat over de zaak Tuitjenhorn heen en weer geslingerd. Vele reacties (in de overige pers en bij Nursing) raken wel EEN snaar bij mij als verpleegkundige. Ik probeer iedereen te begrijpen. En voor een deel lukt dat ook wel. Zowel het verhaal van Sandra als van Jos vind ik 'invoelbaar'. Wat mij puzzelt is de vraag: en wat is dan mijn professionele standpunt?
    Als docent verpleegkunde leer ik onze HBO-V studenten EB te denken, vanuit de 4 kaders: Wetenschappelijk bewijs/ best practice, ervaring van de verpleegkundige/ zorgverlener, voorkeur van de patiënt, zorgsetting/ context van de zorg. De voorkeur van de patiënt lijkt duidelijk, maar als outsider weten we dat niet. De ervaring van de zorgverlener, de huisarts was 22 jaar, maar waarom hij dan koos voor 1000 Mg morfine is onduidelijk, had hij slechte ervaring met de gebruikelijke 10-15 Mg? Wie geeft daar nog antwoord op?. De context van de zorg was, op afstand, wel inzichtelijk: een stervende man, die ernstig leed, maar die , zo leert het verslag van de Inspectie, nog een redelijk weekend had gehad. Hij reageerde goed op de medicatie die hij toen had ontvangen. Wetenschap

  • B M M Beerends

    Ik ben het helemaal met de vorige schrijfster eens. Mogen we het sterven aub begeleiden ipv managen? Mogen we voor de mens die daar ligt te lijden aub met ons hart werken want we weten precies hoe het moet maar dat wil nog nog niet zeggen dat het ook lukt zoals het protocol het voorschrijft.Wat weten we van de voorgeschiedenis en van de ziekte van deze patient? Weten we wat hij allemaal besproken heeft in de tijd hiervoor? En geen arts zal het na 22 jaar ervaring 'zomaar' doen. En dat hij de spanning over deze handeling van zich af spreekt daarna is voor mij alleen maar iets heel erg menselijks met zijn eed in het achterhoofd heeft hij toch een mens geholpen om het leven te beeindigen. Laten we met alle negatieviteit, euthanasie niet weer naar de achterkamertjes verbannen voor artsen die het wel willen maar niet meer openlijk willen bekendmaken hierdoor. En als je dit niet begrijpt Jos, dan moet je je eens indenken dat dit jouw vader of moeder is die daar zo ligt.

  • Irene Hadjidakis van Schagen

    Ik twijfel of ik respons zal geven. Als verpleegkundige in de wijk, intens samenwerkend met specialistisch team en goed op de hoogte van de richtlijnen palliatieve zorg ben ik in flink wat achterkamertjes geweest, want veel mensen sterven nu eenmaal in achterkamertjes. Het is erg verleidelijk om verslag te doen over wat zich afspeelde in de achterkamertjes waar de protocollen niet in staat bleken het sprookje van de zachte dood waar te maken. Alsof het een medisch falen is wanneer je niet zelfs over de dood controle kunt hebben. Nog even, dan komen we allemaal met een keizersnede en gaan we allemaal met palliatieve sedatie. Is dat ‘goede zorg’? Mijn specialisatie is stervensbegeleiding en palliatieve zorg is daar een ONDERDEEL van. Ik dank God op mijn blote knietjes voor Morfine en Dormicum, die zoveel lijden verzachten; maar wanneer stervensangst, benauwdheid, stikgevaar, scheurende pijn, niet los willen/kunnen laten, afscheid nemen, incontinent zijn, verkramping, paniek, alles tegelijk er is, dan is een handeling alleen maar zichzelf. Moeten we nu ook al het sterven 'managen'en 'professionaliseren'? Laat mij mijn eigen hart en adem, ik heb mijn studie wel gedaan en hoop wat mensen te kunnen helpen, Kunnen we ook begrip hebben voor iemand die uitglijdt? Of moet die op de brandstapel zodat we niet hoeven te weten hoe veel er toch net even anders gaat in onze achterkamertjes?

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden