Blog Hugo: ‘Een algeheel rookverbod is ook niet alles’

Steeds meer ziekenhuizen voeren een algeheel rookverbod in. Hugo heeft daar zo z'n eigen mening over.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
(Foto: ANP)

Het kleine hoekje van de binnentuin is een van de meest levendige plekken van het ziekenhuis. Hier verzamelen de rokers zich, onder het afdakje. Sommigen hebben op eigen kracht een infuuspaal meegesleept, anderen zitten in een rolstoel. Een jongeman in kamerjas zit op een bankje, kijkt naar de grond en blaast de rook krachtig uiteen op de tegels. Zijn katheterzak heeft hij verborgen in een boodschappentas van Albert Heijn. Hij heeft veel om over na te denken.

Een ziekenhuisopname is voor vrijwel iedereen een stressvolle gebeurtenis, maar voor rokers is de stress extra groot. Naast de angst voor onderzoeken, operaties en uitslagen is er het verlies van vrijheid. Hopen dat familie of vrienden je mee naar beneden willen nemen. Hopen op die ene verpleegkundige die wel tijd en moeite neemt om je infuus af te koppelen en een rolstoel te fixen. Afhankelijk zijn van de welwillendheid van anderen om te kunnen roken moet verschrikkelijk zijn.

Soms, wanneer ik een patiënt naar beneden heb gebracht, blijf ik hangen in het hoekje van de binnentuin en luister ik naar de gesprekken over voetbal, ziektes en het leven zoals het vroeger was. Over legendarische kroegen en feesten, over vrienden die er niet meer zijn. De stiltes en blikken zijn veel betekenend. Deze plek, nog geen zes vierkante meter, is voor veel patiënten heel belangrijk.

Blijft het hoekje van de binnentuin bestaan? Dat is de vraag. De zorgsector is bevangen door leefstijl. Voorkomen is beter dan genezen. En roken is niet meer van deze tijd. Steeds meer ziekenhuizen worden daarom geheel rookvrij. Ze kondigen het met trots aan op hun website, kijk ons eens gezond bezig zijn. Wanneer ik dat lees gaan mijn gedachten uit naar de mensen die de stad maken tot wat zij is: de kroegtijgers, de feestgangers, de nachtbrakers, de psychiatrische patiënten, de mensen aan de rafelrand. Velen van hen zijn roker, naast al het andere dat ze tot zich nemen. Wanneer zij ziek worden, hebben ze recht op zorg en erkenning. Een plek om te roken en samen te komen hoort daar mijns inziens bij.

Natuurlijk moeten andere mensen daar geen last van hebben. Een rookwalm voor de hoofdingang is gênant en schadelijk. En natuurlijk is het goed als artsen en verpleegkundigen het gesprek aangaan over de gevaren van roken en hulp aanbieden om te stoppen. Maar het is een vrij land en als mensen kiezen voor een ongezonde levensstijl, dan moet dat kunnen. Negentig worden is ook niet altijd alles.

Met een compleet rookverbod gaan we voorbij aan de primaire behoefte van behoorlijk wat mensen. Het is intolerant, belerend en hautain. Wanneer je de roker laat roken en samen laat zijn met zijn collega-rokers, erken je hem als mens, ook al is hij anders dan jij. Het faciliteren van roken is een uiting van compassie, zoals een gebedsruimte dat ook is. Ik hoop dan ook dat het hoekje in de binnentuin zal blijven en ik nog vaak mag luisteren naar de verhalen van de stad.

Personeel van ziekenhuis MST in Enschede mag niet meer roken in bedrijfskleding. ‘Een patiënt wil geen stinkende verpleegkundige aan zijn bed’

1 REACTIE

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.