Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties3

Blog Hugo: ‘Stop met het aanpraten van een schuldgevoel’

Hugo herkent zichzelf in de cultuur van de zorg, waarin risico’s, hoe klein ook, steeds meer geproblematiseerd worden. 'Dat begint irritante vormen aan te nemen. Vooral omdat het steeds meer voortkomt uit eigenbelang.'
Koorddanser boven rivier.
Volgens Hugo proberen we in de zorg teveel risico's te vermijden. Foto: Unsplash | Loic Leray

Ik zie overal gevaar. Als mijn zoon Luther een glibberig klimrek betreedt, bijvoorbeeld, of met zijn zus aan het stoeien is in de huiskamer. Wat als hij uitglijdt en met zijn hoofd op de punt van het kastje terechtkomt? Ik moet altijd hard mijn best doen om mijn angst niet te veel over te brengen op mijn kinderen. Zonder risico’s is het leven immers geen klap aan, en niet stoeien als je jong bent is nog veel gevaarlijker.

Eerlijk? Ik vind het een verschrikkelijke eigenschap van mezelf. Mijn dochter wil op hockey, maar ik heb dat liever niet. Ik denk dan terug aan het gesprek met een spoedeisende-hulparts over kinderen met hoofdletsel door zo’n zware hockeybal. Maar ik zou ook de tienduizenden meisjes voor me kunnen zien die in teamverband vrolijk over zo’n kunstgrasveld rennen. Hoeveel levenslessen schuilen daar wel niet in.

Ben ik zo risicomijdend geworden omdat ik verpleegkundige ben? Of ben ik verpleegkundige geworden juist omdat ik risicomijdend ben? De waarheid ligt vast ergens in het midden. Hoe dan ook herken ik veel van mezelf in de cultuur van de zorg, waarin risico’s, hoe klein ook, steeds meer geproblematiseerd worden. En dat begint irritante vormen aan te nemen. Vooral omdat het steeds meer voortkomt uit eigenbelang.

Betuttelend waren we altijd al als zorgsector. Roken is slecht; je wordt er ziek van en gaat veel eerder dood dan niet-rokers. Te veel drinken en ongezond eten: ook niet goed. Er kwamen rookstoppoli’s en verslavingsklinieken, en de diëtist is inmiddels een onmisbare collega. Het welzijn van de patiënt stond voorop.

Maar nu we het drukker krijgen in de zorg gaat het steeds vaker over ons. Vuurwerk tijdens de jaarwisseling? Vergroot de druk op de zorg. Schaatsen op natuurijs? Leidt tot fracturen. En het ziekenhuis is al overbelast. Laatst belandde een jonge vrouw voor een nachtje op de ic. Ze had als ik het me goed herinner te veel drugs gebruikt. Net voor haar ontslag liet de verpleegkundige haar nog even fijntjes weten dat ze wel een kostbaar en schaars ic-bed bezet had gehouden. Echt waar.

Ik stel voor dat we hiermee ophouden. Dat we stoppen de samenleving de schuld te geven voor onze werkdruk. Dat we patiënten nooit meer een schuldgevoel aanpraten omdat ze zorg nodig hebben. Dat we gewoon in de spiegel kijken en onze eigen problemen gaan oplossen.

Mogelijkheden te over. Doe bijvoorbeeld iets aan de administratielast, waar 40% van onze tijd aan opgaat. Als we dat met de helft terugbrengen, creëert dat zeeën van tijd die we kunnen besteden aan gewone mensen die gewone risico’s nemen. Dat betekent wel dat we onze pijlen ergens anders op moeten richten. Op de zorgverzekeraars bijvoorbeeld, of op het ministerie van VWS. Denk daar rustig even over na. Dan meld ik mijn dochter ondertussen aan bij de plaatselijke hockeyclub.

In zijn vorige blog sprak Hugo over scouts die goeie verpleegkundigen moeten opsporen. Lees ‘Laatbloeier verdient kans in de zorg (en vroegbloeier ook)’

3 REACTIES

  1. Die IC-collega mag de Beroepscode nog eens effe goed doorlezen.
    Daarna opdracht geven tot het organiseren van een moreel beraad met de dilemmamethode. Formatje alhier: https://hetneon.nl/cms/wp-content/uploads/2015/05/Format-Dilemmamethode.pdf

    Optie A: Moet ik tegen een drugsverslaafde/domme adolescent zeggen dat ze niet welkom was omdat ik het druk had?
    Optie B: Moet ik tegen een drugsverslaafde/domme adolescent zeggen dat ze altijd om hulp mag vragen en haar de contactgegevens aanreiken van een hulpinstantie?
    Optie C: Moet ik het voor de patiënt opnemen en de administratie even laten voor wat het is en tijd maken voor een praatje door luisterend te helpen?

  2. Lees alle reacties
  3. Goh in mijn tijd met de opleiding 1972 rookten iedereen behalve ik. Tijdens mijn stage op de OK na een vreselijke operatie, zat iedereen in de koffiekamer en chirurgen, anesthesisten en OK verpleegkundigen, rookten. Ik zat daar bibberend koffie te drinken en een chirurg gaf mij een sigaret tegen mijn zenuwen.
    In 2013 sta ik buiten het Maxima ziekenhuis in Eindhoven, te roken en naast mij staat een verpleegkundige. Ik vroeg haar waar de doctoren rookten en zij begon te lachen en zei, achter het gebouw.
    In Faro ziekenhuis in Portugal lopen artsen met een telescoop om hun nek naar buiten om te roken, waar ook een kiosk is om koffie te drinken.

    Maar inderdaad is Nederland over de kop gegaan met bureaucratie en administratie voor het zorg personeel. Stop daar mee, daar zijn we niet voor opgeleid.
    En verder Hugo, ik hoop dat je dochter veel plezier heeft met hockey. En als ze later parachute wil springen, laat haar gaan.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.