Gastblog Daniëlle: ‘Soms voel ik me tijdens bezoekuren net een politieagent’

Verpleegkundige Daniëlle vindt het moeilijk om patiënten te zien lijden onder te veel bezoek. Het wegsturen van bezoekers is daarbij niet haar favoriete werk.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
werkdruk
Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling in HMC Antoniushove. (Foto: HMC Antoniushoeve)

Ik ben van de ouderwetse stempel en ervan overtuigd dat rust goed is voor de mens. Zeker in een ziekenhuis. Toch merk ik dat de huidige, nerveuze maatschappij ook tot in de ziekenhuizen is doorgedrongen. Op de nachtkastjes hoor je het geluid van de appjes binnenkomen. De patiënten, soms nog onder invloed van de narcose, worden hierdoor gelijk de realiteit weer ingetrokken. Stel je voor dat je te lang offline bent. Regelmatig adviseer ik de mensen de telefoon even uit te zetten voor de welverdiende en nodige rust. Want rust leidt tot een beter herstel.

Politieagent

In ons ziekenhuis heeft het bezoek vier uur de tijd voor een bezoekje. Ruim de tijd om langs te gaan bij een familielid, vriend of kennis. Zou je zeggen. Om half vier in de middag gaat de tijd in, en die eindigt om half acht ’s avonds. Ook hebben we de regel dat er maximaal twee bezoekers rond het bed mogen zitten. Duidelijke ziekenhuisregels dus, die ook overal goed staan aangegeven. Natuurlijk wil ik niet al het bezoek over een kam scheren, de meesten respecteren de regels. Toch speel ik tijdens mijn avonddiensten vaak voor politieagent. Ik moet regelmatig bezoek verzoeken om weg te gaan, omdat er te veel mensen aan het bed zijn. Met alle gevolgen van dien.
De patiënten worden te moe, ervaren meer pijn en zijn misselijk. Puur doordat het te druk is om hen heen. Aan het einde van de bezoektijd om half acht is het nog een hele opgave voordat we met ons werk kunnen beginnen. ‘Ook al is het voor nog maar twee minuten of komt u van ver…’. Als bezoek na twee keer aangeven dat het bezoekuur voorbij is, nog steeds blijft zitten, moet ik soms de beveiliging bellen. We krijgen dan boze blikken en soms ook agressief gedrag. En dat is niet leuk.

Braaksel opruimen

Soms zou ik het volgende willen zeggen: ‘Beste bezoeker, wij waarderen de betrokkenheid bij uw dierbare. We gunnen het iedereen van harte om tijd met elkaar door te brengen. Wij, de verpleegkundigen, lijken soms streng en onrechtvaardig als we u verzoeken om nu toch echt afscheid te nemen. De waarheid is dat wij net zo betrokken zijn als u, maar we zijn daarbij ook verantwoordelijk voor de veiligheid en zorg van een hele afdeling. Een afdeling met allemaal zieke mensen die recht hebben op onze tijd en aandacht. Dat wij de rust moeten bewaken voor iedereen, zodat ook uw dierbare goed zal herstellen. Dat wij een opleiding hebben gehad die ons heeft geleerd welk effect een te grote onrust op een patiënt heeft. Dat het effect na afloop van uw bezoek met meer dan twee personen, zichtbaar is bij uw dierbare. Dat wij dan tranen drogen, pijnstilling geven en soms braaksel moeten opruimen. Dat stress in de weg staat van een goed herstel of een weg die komen gaat. Wij zijn niet onrechtvaardig, maar doen ons werk. Laten we elkaar en de regels respecteren. Dank u wel.’

Lees ook deze gastblog van wijkverpleegkundige Annemiek, over de cliënte die niet aan haar eigen zorgplan wilde meewerken, en vervolgens uit zorg werd gehaald door Annemieks team. Lees hier haar relaas >>>

0
7243
Gastblogger Nursing
Gastblogger Nursing wordt wisselend ingevuld, in de vorm van gastbijdragen op Nursing.nl, van mensen die één- of tweemalig iets kwijt willen. Wil jij ook eens een gastblog schrijven? Stuur 'm naar nursing@bsl.nl o.v.v. 'gastblog' en wie weet selecteert de redactie 'm voor publicatie.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.